Thee met Gerti, Nelleke en Marte Helga. Dat was leuk vrijdag. Ik heb het erg naar mijn zin gehad. Mijn terugtocht verliep wat moeizaam daar ik op mijn tien centimeter hoge naaldhakken over de keitjes bij het Plein moest struinen. Ik ben zelf langzaam gaan voortschrijden. Aan de ene kant wilde ik voorkomen dat mijn hakken vast kwamen te zitten, en na die grote hoeveelheden wijn (‘De waard schonk inderdaad gul’) was het lastig manoeuvreren. Al met al denk ik dat ik toch voor het oog waardig afscheid nam. Zelf vond ik het lastig om te kiezen op de borrel: Zoveel leuke mannen. De volgende keer neem ik een groepje mee naar huis. En ik heb nog wel even het visitekaartje van die gevatte Justitiemedewerker gevraagd. Nu maak ik me op voor een zondagse brunch in Des Indes met mijn vriendinnen Gerti Bierenbroodspot, Nelleke van der Krogt en Marte Röling. De thee sluiten we altijd gezamenlijk af met het volgende lied:
Een avondje Den Haag Het is altijd leuk met Joke in Den Haag. Gisteren was het weer eens raak. Aan het met terrasverwarmers opgeleukte Plein gingen we gezamenlijk aan de boemel, waarbij we al snel terechtkwamen op een feestje. Joke en ik hebben namelijk een neus voor gratis drank en hapjes en een feest is pas een feest als Joke en Helga zijn langsgeweest.
Gisteren bleek het om een of ander kappersblaadje te gaan dat zojuist was opgedoekt, of zoiets. Aan de stemming was het niet te merken in ieder geval, want de waard schonk gul en de gasten deden zich tegoed aan exquise hapjes. Wij sloegen de eerste ronde netjes af, zoals het echte dames betaamt, want wij wisten natuurlijk dat er – zoals op alle borrels – snel een rondje bitterballen aan zou komen. Leuk hoor, al die liflafjes met tomaat en tapenade of dadels met schimmelkaas, maar wij gaan voor het echte werk.
Na de hapjes hebben we de gasten bewonderd en zij ons. Vooral Joke werd continu aangeklampt vanwege haar gouden lokken en haar ranke taille. Zelf kreeg ik veel complimenten over mijn nieuwe, strakke coupe - die volgens Joke iets te netjes is.
Uiteindelijk is Joke door een slick uitziende vormgever mee naar huis gesleurd. Ik kon niet kiezen tussen een Zweedse freelancer, een waanzinnig jong fotografenknaapje en een gevatte Justitiemedewerker, dus heb ik me braaf bij Esmeralda gevoegd - die we in allerijl hadden opgepiept. Het bleef nog lang gezellig in Den Haag...
Uit eten met Joke Het was weer eens zover. Joke en ik hadden afgesproken omdat Joke na haar vakantie in mijn huis de halve dvd-collectie had meegenomen. En die wilde ik graag terug, dus kwam ze gezellig een hapje eten. Dat hapje werd een slokje, zodat we al vrij snel stonden te tollen. Toch maar wat eten, maar de binnenstad bleek een brug te ver. Uiteindelijk zijn we ergens op een boot geklommen, waar het erg gezellig was. Tot Joke niet meer naar mij luisterde. Ze was afgeleid door een damesgezelschap een tafel verderop. Tussen ongeveer dertig vrouwen die er allemaal hetzelfde uitzagen, ontwaarde Joke een kandidaat uit BNN's donorshow. Het deed me goed om te zien dat nierpatienten gewoon uit eten kunnen. Zonder dialyse-apparaat bovendien, zodat wij niet in de herrie hoefden te zitten. Nadat ik Joke in de tram had gelegd, was de rust wedergekeerd. Ik lag om 21.00 uur in bed.
Joke en Helga in café De Lellebel Joke kwam langs om Bevrijdingsdag te vieren én om bij te komen van haar verhuisperikelen. We hadden ons ingesteld op een avondje cultureel verantwoord samenzijn, maar dat plan viel na de eerste plens rosé al in duigen. We waren namelijk uitgenodigd op het Roze Bevrijdingsfestival op de Westermarkt, alwaar we na die rosé een overheerlijke aidscocktail kregen uitgereikt. In de tussentijd hebben we ons staan vergapen aan het publiek, onder wie veel leeftijdsgenootjes in leren broeken. Met grijs haar en toch een donkerbruin zonnebankhoofd. Erg kinky werd het toen we een kleuter zagen blowen en drinken. Bij nadere inspectie bleek het een klein uitgevallen pot in nog kleiner uitgevallen kleren. Verder heb ik een indiaan en een politieagent gespot, dus de rest van de Village People zal wel niet ver weg zijn geweest.
Anykoe. Van al dat geslemp krijg je honger, dus zijn we een van mijn favoriete Thaise restaurants ingedoken. Bij Sjaalman hebben ze heerlijke tom kha kai en gepeperde hoofdgerechten, iets wat ons deze keer minder goed smaakte omdat er twee verliefde bibliothecaresses binnenkwamen met wel twintig plastic zakken. Die hadden duidelijk de altijd op dit soort evenementen aanwezige homogoededoelenkramen bezocht. Het aanhoudende geritsel werd alleen overstemd door de zwijmelende blikken van biebmiep één naar biebmiep twee. Als ze maar niet dachten dat Joke en ik in waren voor een potje kwartetten (haha ze zei potje) later die avond!
Gauw wegwezen dus. Via het roze circuit belandden we al snel in de Lellebel. Natuurlijk verwart niemand ons voor verklede mannen als wij een avondje gaan stappen in dit beruchte travestietencafé. Integendeel, we werden met alle égards behandeld. Nu ben ik een soort magneet voor huilerige homo's die al het leed van de wereld met zich meetorsen en ja hoor: ook deze keer was het raak. Ik gaf een beeldschoon jongetje een compliment over zijn prachtige jurk en zijn uitzinnige make-up en het gedonder begon al. Weggepest uit Rusland, gevlucht, zwaar inwendig onderzoek gehad aan de grens, alle jurken kapot, make-up kwijtgeraakt, de hele mikmak. Weg was mijn bevrijdingsdaggevoel.
Om ons weer enigzins senang te voelen zijn Joke en ik gaan binge-eten in de Febo. Voor degenen die niet weten wat de Febo is: dat is een winkel met hamburgers en ander vies vreten in etalages, die arme mensen er voor een euro uit kunnen peuteren zodat ze goedkoop uit eten kunnen. Aanvankelijk vonden Joke en ik het al lollig genoeg dat er hamburgers uit de muur kwamen. De eerste paar hebben we dan ook gewoon weggegooid. Toen ik zag dat je die dingen ook echt kon eten, hebben we het geprobeerd en ja, mwah, het is best lekker. Ik heb na drie hamburgers een kalfskroket gegeten, een speciaaltje, een grillburger en verder nog was losse stukken die Joke onder mijn neus hield.
Omdat Joke voor die avond nog geen man had gevonden is ze bij mij blijven slapen. Ze ging om half twaalf ('s avonds) knock out in mijn soutterain. Mezelf vond ik terug in een grote plas wijn, naast mijn bank om een uur of vier (de volgende middag). Joke was toen allang weer gevlogen, maar het was fantastisch, zo'n ouderwets gezellig avondje stappen.
Gezellig Joke en ik hebben samen een sun-snackje gedaan in Barcelona. Joke op het strand in haar nieuwe Marlies Dekkers-bikini, ik natuurlijk topless in een niemendallerig lapje van Issey Miyake. Altijd leuk, Barcelona. Deze keer hadden we onze lovers meegenomen, die het uitstekend met elkaar kunnen vinden. Al shoppend en zonnebadend en etend en drinkend hebben we het gehad over Dyanne Beekman, arme mensen, de overige toeristen die ook allemaal uit Nederland kwamen, verplichte abortussen in Tsjernobyl, de vrouwenemancipatie in Irak en wat dies meer zij. Gezellig: onze buren op het strand van Barcelona
Ten slotte hebben we ons lekker laten vollopen in een homobar genaamd Dietrich. Behalve een Henk Krol-lookalike liep er een als pot verklede vrouw rond met een kapotgeblondeerde mat. Ook was er een travestiet. Normaal gesproken springt zo iemand uitzinnig op een podium om liedjes van zangeressen te playbacken. Deze niet. Ze playbackte wel, maar behalve wat halfslachtige armbewegingen zat er weinig pit in dit exemplaar. Dat kan overigens ook komen doordat wij prominent op het podium aanwezig waren op dat moment. Al met al was het reuze gezellig in Barcelona.
Cocktails met Esmeralda Lieverd...ik ben zo blij dat je er weer bent. Ik dacht dat je vandaag pas terug zou komen. Gisteren kon ik geen berichtje posten omdat Esmeralda bij mij op bezoek was. Ze was afgereisd naar het zuiden en direct toen ze aankwam zijn we cocktails gaan drinken. Aangezien zowel Esmeralda als ik al in geen vijftien dagen iets hebben gegeten, kwamen de drankjes hard aan. Gelukkig had Esmeralda nog wel wat pilletjes bij om het effect van de alcohol te neutraliseren. Het was verder geweldig. Allebei dragen we inmiddels weer een kleine maat 32 waardoor we alleen nog maar in deze winkel hoeven te shoppen.
Joke, gefeliciteerd! Joke was jarig, en dat moest natuurlijk gevierd worden! Joke woont in Brabant. Aangezien zij net als ik en vele anderen een hekel heeft aan Brabanders, spraken we af op een plek middenin het land: Utrecht. Mijn vriend Mike en ik scheurden in onze cabrio over de snelweg, maar moesten een tussenstop maken om het dak te sluiten. Het hoosde dat het deed! Aangezien ik er een strakke planning opnahoud, waren we keurig op tijd.
En daar zat Joke, in haar mooiste zondagse strepenoverhemd. Ze zag er heel feestelijk uit. Onder de tafel lag al een berg cadeaus. Onder het gezelschap bevonden zich de makers van de serie 'Klompjes met lontjes' (die we enkele logs geleden aan jullie hebben laten zien), een fotograaf en de designer/automatiseermeneer van Kweklog. Joke vierde haar verjaardag in het prachtig ingerichte Luce, een restaurant in een van de pittoreske stukken Utrecht. Het eten was heerlijk, de ambiance heel gezellig en het feestvarken zat te stralen! Na het eten deden we nog een drankje in het naastgelegen filmhuiscafë Springhaver. Tot in de kleine uurtjes werd er gegoocheld, gemoppentapt, gelachen en gepraat. Het was een heerlijke verjaardag, die we hopelijk volgend jaar nog eens dunnetjes over zullen doen!
Dit is Helga:
Dit is Joke:
Dit is Esmeralda:
Wie is online? Joke, Helga of Esmeralda? Geef zelf ook een naam op zodat we kunnen zien wie er nog meer online is...